over marie en zo...

Als het rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, schuifelende voeten,
dan voel ik dat er een diepe stilte komt,
en in die stilte zal ik jou opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw, het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was, en ook niet wat je zei,
Ik zal nog altijd grapjes met je maken, we
zullen samen door het stille landschap gaan,
nu je mijn handen niet meer aan
kunt raken, raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Lieve lieve opa, kzal je missen...

*RIP*

Vrijdag moest ik naar de persvisie van The Painted Veil. Deze film ging door in het gebouw van Sony Pictures, in Evere. Mijn kantoorgenootje Roland was zo vriendelijk om mij eventjes naar daar te voeren. Mmm... eventjes?! Na 20 minuten rijden begon ik mij af te vragen hoe ik in godsnaam ooit ging teruggeraken. Ik was zo vriendelijk (en stom) geweest om te zeggen dat ik wel op eigen krachten terug ging geraken. Toen ik het immense gebouw binnenstapte was er nog geen vuiltje aan de lucht. Toch werd ik wel even nerveus aangezien ik niets anders als Frans hoorde praten. Ik nam plaats in de zaal en installeerde me. Alleen de zak popcorn ontbrak er nog aan. Ik voelde me toch even onwennig. Iedereen leek zo oud... Gelukkig gingen de lichten net uit toen ik mij probeerde voor te doen als een plus 25-jarige. Even gedaan met de komedie, terug naar de realiteit. De titel van de film 'The Painted Veil' verscheen op het scherm, in het Frans ondertiteld. Het angstzweet brak me even uit. Toch geen hele film zitten vertalen zeker?! Tot mijn grote opluchting dook even later toch de Nederlandse ondertiteling op. Ik had me al heel de week zitten inbeelden dat ik in slaap zou vallen tijdens de film. Ondanks mijn slaaptekort gebeurde dit niet maar natuurlijk begon de vent naast mij keihard te snurken. Blijkbaar trek ik zo'n mensen en situaties aan. Dit begon meteen op mijn lachspieren te werken maar ik werd onmiddellijk ontnuchterd door de schrijnende situatie in de film. Rond 16u gingen de spots terug aan en toen besefte ik dat ik op mijn eigen aangewezen was om terug in de bewoonde wereld te geraken. Ik trok mijn stoute schoenen aan en sprak een jongeman aan die ook het noorden kwijt leek te zijn. Gelukkig wist hij wel perfect waar hij met bezig was. Na een helse tramrit kwam ik tot mijn grote vreugde aan in Brussel-Noord. Een perfecte afsluiter voor mijn derde werkweek bij CJP!

Helaba het is weer al even geleden dat ik hier nog iets over mijn stage gezegd heb. We hebben er ondertussen al twee redactievergaderingen opzitten , de ene al hectischer dan de andere. Vrijdag moet ik naar de persvisie van een nieuwe film die uitkomt, The Painted Veil. Wel tof denk ik. 2 uur naar een film kijken en daarna een recensie schrijven, het is weer eens wat anders. Ondertussen heb ik nog zo'n vijftal teksten geschreven en mij beziggehouden met de freestuff omdat Mireille nog altijd ziek was. 1 ding heb ik hier echt wel al geleerd en dat is bellen. Ok ik beken, ik bel enorm graag en doe dat ook heel veel maar om zo naar wildvreemde mensen te bellen, nee dat ligt me niet. Leve de e-mail! Als ze willen terugmailen tenminste... De voorbije 2,5 weken heb ik al zeker zo'n 30 keer gebeld en ook dat begint nu routine te worden. Wat nooit routine zal worden is het pendelen tussen Sint-Niklaas en Brussel. OnzeWaalse medemens had gisteren zin om te staken. Daar hebben ze reden voor maar waarom moet ik daar nu weer schade van ondervinden?! Later zou ik toch echt liefst een job vinden die iets dichter in de buurt ligt. Maar nu moet ik nog 5,5 week vertrouwen op het openbaar vervoer...

Het was zalig... En ik sta zelfs int piepklein in de gazet hehe. Kheb heel de avond mogen genieten van gratis drank en hapjes, een plaats naast Sven Vanthourenhout in de zaal ( de plaatsen voor de renners waren gereserveerd, bij mij stond er op mijn stoel een bordje met de vermelding Mevrouw Tom Van den Bosch ) en van goochelaar Jan Bardi. Amai die mens kan nogal wat hoor. Rond 22u was de show gedaan en hebben we nog eventjes bijgebabbeld en gedronken op de receptie. Een toffe afsluiter voor het seizoen... Op naar volgend jaar!

Voila, het veldritseizoen zit er weer volledig op... Langs de ene kant ben ik enorm blij omdat ik Tom dan terug meer zie maar langs de andere kant... Damn kga het toch weer missen hoor. Maar het uitslapen op zondag zal me ongetwijfeld weer enorm veel deugd doen. Zaterdag kon ik niet mee naar de laastste rit van de Superprestige omdat ik spijtig genoeg moest gaan werken. Tom is als 6e geëindigd en in het eindklassement 8e. Hij had hier ongetwijfeld serieus veel beter in kunnen eindigen als de organisatoren niet het domme idee in hun hoofd hadden gehaald om 2 crossen mee te laten tellen voor dubbele punten. En natuurlijk heeft hij bij die 2 crossen slecht gereden wegens ziekte. Gisteren was er dan de laatste manche van de GVA-trofee. De beloften reden om 15u15 mee met de profs dus moest ik pas rond 9u opstaan. En net zoals vorig jaar was het weer een ramp in Oostmalle. De laatste veldrit van het seizoen trekt enorm veel volk en ja... Tom was slecht gestart en stond in het klassement 4e en Bertholet 5e op 3 punten dus moest Tom in de buurt van Bertholet blijven. Na een desastreuze start kwam hij pas 46e in het veld en Bertholet 21e... Wat een ramp... Maar Tom vloog zoals hij nog nooit had gevlogen. Ineens hing pas nog maar 5seconden achter Bertholet. En toen sloeg het noodlot weer toe. Die achterlijke vent aan de oversteek liet een vrouw over waar Tom frontaal in full speed tegenknalde... Hij was eventjes buiten westen en wist niet meer waar hij was. En toen was hij aangewezen op een heel lange achtervolging. Bertholet had ineens immens veel voorsprong waardoor Tom zijn 4e plaats in het eindklassement wel kon vergeten. Dachten we... Nog nooit heb ik hem zo razend zien rijden. Kzag ook wel dat hij enorm veel pijn had maar die blik op zijn gezicht amai hij was razend. En terecht ook! Hij vloog vooruit maar omdat het incident naar het einde van de wedstrijd gebeurd was, moest hij gewoon proberen de schade te beperken. En dat heeft hij ook gedaan en is uiteindelijk toch 4e geworden en kben dus enorm fier op hem. Gisteren zijn we dan voor de zekerheid nog naar het ziekenhuis gereden maar blijkbaar had hij toch geen hersenschudding. Hij heeft nu wel nog altijd barstende hoofdpijn maar dat zal wel beteren na een paar dagen. Vanavond moet ik mij keihard haasten vanop mijn stage. Ik moet immers om 19u al terug in Antwerpen staan...

Vanavond is het de officiële uitreiking van de GVA-trofee met daarna een receptie. Vorig jaar ben ik daar ook naartoe geweest en toen is Raf Coppens geweest. Khoop dat het straks dus ook een beetje leuk wordt. Mislukken zal mijn avond zowiezo niet. Heel de avond omringd worden door je idolen, daar droomt toch iedereen van?!

Sorry mensen , het interview met Gabriel Rios is uitgesteld tot 20 maart. Blijkbaar had hij zijn management nog niet ingelicht over onze komst en mocht dat niet ofzo... Spijtig maar 20 maart gaan we hem dan interviewen en mogen we 's avonds gratis naar zijn avant-première... Een dagje om naar uit te kijken dus! Verder was het hier vrijdag wel op het gemak werken. Kwas heel moe en heb dus niet zo veel kunnen doen, ik kon me gewoon niet concentreren op teksten schrijven. Vandaag is het tot nu toe al veel beter gegaan. Alleen zal ik blij zijn dat ik echt nog eens op interview kan gaan. Het herwerken van persberichten wordt na een tijdje toch wel wat saai... Waarschijnlijk gaan ik en Nele deze week nog Flip Kowlier interviewen... Kga me nu nog wat verder bezighouden met teksten herwerken en uitschrijven, de deadline is morgen en kheb nog heel veel te doen...

x marie x

PS : de tandarts heeft mijn tand gemaakt

Ooowla... Morgen interview met niemand minder dan Gabriel Rios!

Een goeie reden om stikjaloers op mij te zijn ! Morgen om 10u heb ik samen met Nele een afspraak met hem. Dus mensen, als ge morgenvroeg ergens ne CJP-auto ziet, wuif, it's me  Ik mag zelfs 20 maart naar de avant-première van het concert 'onze Gabriel '. Ik kijk er nu al superhard naar uit. Eindelijk is bijna iedereen weer op post bij CJP. Beeld het je maar eens in. Hier werken zo'n tien mensen waarvan de helft ziek was. Dag na dag viel er een ander slachtoffer. Vorige vrijdag was het hier wel héél gezellig... We zaten hier welgeteld met vier, waarvan ik en Nele dan nog stagiaires waren. Al goed dat wij er nog waren om hen te entertainen. Ik vind het hier echt leuker worden met de dag. Vooral de gesprekken tijdens de middagpauze zijn hilarisch grappig. Kzou eigenlijk stiekem eens zo'n gesprek moeten opnemen...

Toch rest er nog steeds dat vleugje schoolheimwee... Maar die schade haal ik vanaf april wel weer in! Nu nog tot 30 maart mij hier amuseren, mij kapot lachen én de Gabriel gaan interviewen

Big kiss Marie x